Jak człowiek ma zrozumieć siebie, jeżeli za każdym razem może zmienić własny stan, zanim zdąży zapytać, skąd ten stan się wziął?
Napięcie — pijesz.
Samotność — odurzasz się.
Zmęczenie — pobudzasz się.
Ból — zagłuszasz.
Człowiek nauczył się zmieniać własny stan szybciej, niż nauczył się ten stan rozumieć.
Problem używki nie kończy się więc na tym, co robi z ciałem.
Używka może stać się sposobem ominięcia pytania.
Dlaczego czuję napięcie? Skąd bierze się pustka? Czego się boję? Co mnie boli? Czego mi brakuje?
Jeżeli za każdym razem zmieniam objaw, nie muszę poznać jego źródła.
Dyskomfort nie zawsze jest czymś, co trzeba natychmiast usunąć. Czasami jest informacją.
Ból może coś pokazywać. Samotność może coś mówić. Lęk może prowadzić do pytania, którego wcześniej nie zadaliśmy.
Jeżeli odpowiedzią zawsze staje się substancja, człowiek może całe życie regulować siebie bez poznania siebie.
Zamiast pytać: „co mogę wziąć, żeby tego nie czuć?”
możemy zapytać: „dlaczego to czuję i co ta informacja mówi mi o mnie?”
Zrozumienie zaczyna się tam, gdzie przestajemy automatycznie uciekać od własnego stanu.