Wojna zaczyna się w głowie.
W myśli.
W interpretacji.
Zanim człowiek odpowie drugiemu człowiekowi, najpierw interpretuje to, co zobaczył, usłyszał albo poczuł.
Ktoś może powiedzieć do ciebie:
„Głupiec.”
Słowo jest słowem.
Ale to, co zobaczysz w tym słowie, może stać się reakcją.
Obrazą.
Upokorzeniem.
Atakiem.
Zagrożeniem.
Powodem do walki.
Zamiast od razu mówić:
ten człowiek jest zły,
możemy najpierw zapytać:
dlaczego uznałem to za złe?
Dlaczego właśnie tak to odebrałem?
Co zobaczyłem jako zagrożenie?
Co chcę teraz zrobić?
Za pomocą własnej interpretacji człowiek może zwiększyć własną reakcję.
A czym większa reakcja, tym łatwiej odpowiedzieć reakcją na reakcję.
Adrenalina reaguje nie tylko na to, co istnieje.
Reaguje również na to, co człowiek zobaczył w tym, co istnieje.
Dlatego dwóch ludzi może zobaczyć tę samą sytuację
i zareagować całkowicie inaczej.
Nie dlatego, że sytuacja była inna.
Dlatego, że inna była interpretacja.
Interpretacja może stworzyć przeciwnika zanim przeciwnik rzeczywiście istnieje.
Może stworzyć zagrożenie.
Może stworzyć obraz człowieka.
Może stworzyć powód do walki.
Dlatego pomiędzy bodźcem a reakcją znajduje się jeszcze jedno miejsce.
Interpretacja.
Jeżeli jej nie zauważamy,
możemy całe życie walczyć nie tylko z tym, co istnieje,
ale również z tym, co sami zobaczyliśmy w tym, co istnieje.
Zrozumienie pozwala zobaczyć interpretację.
Kontrola pozwala nie zamieniać jej natychmiast w reakcję.
A wtedy człowiek nadal może zdecydować,
co naprawdę chce zrobić.