Żeby zrozumieć drugiego człowieka, trzeba również zobaczyć, z czym walczymy w sobie.
Przeszkadza nam w innych to, czego w sobie nie zaakceptowaliśmy.
Gdy dzielimy siebie:
ta wersja mnie jest dobra,
ta wersja mnie jest zła,
później podobnie zaczynamy dzielić ludzi.
Ten jest dobry.
Ten jest zły.
Tego chcę obok siebie.
Tego chcę od siebie odsunąć.
Czym więcej własnych form potrafimy zaakceptować, tym mniej potrzebujemy walczyć z ich odpowiednikami u innych.
To, co wewnątrz, przekazujemy na zewnątrz.
Jeżeli każdą różnicę od razu odrzucamy, nie tworzymy przestrzeni potrzebnej do zrozumienia.
Akceptacja tworzy przestrzeń, w której zrozumienie może pojawić się przed walką.
Ze zrozumienia powstaje szacunek.