Słabość

Słabość nie odbiera człowiekowi człowieczeństwa.

Człowiek może mieć słabsze ciało i głębiej rozumieć. Może mieć mniej energii i więcej uważności. Może potrzebować więcej czasu i podejmować bardziej przemyślane decyzje.

Może nie być zdolny do życia według standardu silniejszego człowieka, a jednocześnie posiadać coś, czego silniejszy nigdy nie musiał rozwijać.

Co dzieje się, gdy słabszego mierzymy wyłącznie standardem silniejszego?

Najpierw pojawia się porównanie. Później wstyd. Później próba zmuszania siebie do funkcjonowania tak, jak funkcjonuje ktoś o innych możliwościach.

A później człowiek może przez lata niszczyć siebie tylko po to, aby udowodnić, że zasługuje na miejsce wśród ludzi.

To samo dotyczy młodych, chorych, uzależnionych, ludzi po porażkach i tych, którzy nie potrafią utrzymać tempa otoczenia.

Nie każda trudność oznacza brak odpowiedzialności. Nie każda słabość oznacza lenistwo. Nie każdy człowiek, który potrzebuje pomocy, wybrał stan, w którym się znalazł.

Człowieczeństwo nie polega na odebraniu odpowiedzialności. Polega na próbie zrozumienia, z czym naprawdę mamy do czynienia, zanim wydamy wyrok.

Narkotyk może być problemem. Ale przed narkotykiem może znajdować się ból, samotność, brak celu, napięcie, odrzucenie i życie, do którego człowiek nie chce wracać na trzeźwo.

Jeżeli zabierzemy substancję, ale pozostawimy wszystko, przed czym człowiek uciekał — do czego właściwie ma wrócić?

Pomoc zaczyna się głębiej niż osąd końcowego zachowania.

Dziecko również jest słabsze od dorosłego. Nie wybiera rodziny, kraju, pierwszych wzorców, napięć domu ani świata, który otrzymuje.

Przewaga dorosłego nad dzieckiem nie daje większego prawa do poniżania. Daje większą odpowiedzialność za warunki, które dorosły tworzy.