Czym jest człowieczeństwo?
Nie byciem miłym. Nie byciem grzecznym. Nie pozwalaniem wszystkim na wszystko.
Nie rezygnacją z własnej siły. Nie udawaniem, że różnice pomiędzy ludźmi nie istnieją.
Człowieczeństwo zaczyna się w sposobie, w jaki człowiek patrzy na drugiego człowieka.
Najłatwiej zobaczyć je wtedy, gdy posiadamy przewagę.
Łatwo szanować człowieka, którego potrzebujemy. Łatwo być uprzejmym wobec kogoś, kto może nam coś dać.
Znacznie więcej mówi to, jak traktujemy człowieka, którego nie potrzebujemy.
Słabszego.
Biedniejszego.
Chorego.
Samotnego.
Człowieka, który nie posiada niczego, czego moglibyśmy od niego chcieć.
Jednym z największych braków człowieczeństwa jest moment, w którym człowiek przestaje być człowiekiem i staje się funkcją.
Mężczyzna staje się portfelem.
Kobieta staje się seksem.
Dziecko staje się projektem rodzica.
Pracownik staje się wynikiem.
Obywatel staje się statystyką.
Chory staje się kosztem.
Funkcja jest częścią człowieka. Człowiek nie jest częścią funkcji.
Jak traktujesz człowieka, którego nie potrzebujesz?
Jak traktujesz słabszego, gdy nikt nie patrzy?
Ile cudzej krzywdy potrzebujesz, aby utrzymać własne dobro?
Czy twoja wartość wymaga cudzej niższości?
Czy twoje bezpieczeństwo wymaga cudzego strachu?
Czy potrafisz zobaczyć człowieka również wtedy, gdy przestaje być dla ciebie użyteczny?
Człowieczeństwo nie usuwa różnic. Silny i słaby pozostają różni. Bogaty i biedny pozostają różni. Kobieta i mężczyzna pozostają różni. Dziecko i dorosły pozostają różni.
Problem zaczyna się wtedy, gdy różnicę zamieniamy w wartość człowieka.
Silniejszy nie staje się przez samą siłę bardziej człowiekiem. Bogatszy nie staje się przez sam majątek bardziej człowiekiem. Bardziej użyteczny nie staje się przez użyteczność bardziej człowiekiem.
Człowieczeństwo nie jest stanem, który raz osiągamy. To kierunek.
Możemy mieć go więcej w jednej sytuacji i mniej w innej. Możemy kochać własną rodzinę i niszczyć obcych. Możemy pomagać słabszym, a jednocześnie poniżać tych, których nie rozumiemy.
Każde miejsce, w którym potrzebujemy cudzego cierpienia, cudzej zależności albo cudzej niższości, aby utrzymać własne dobro, jest przestrzenią do rozwoju.
Człowieczeństwo to rozwijanie siebie bez potrzeby pomniejszania drugiego człowieka.
Im mniej naszego rozwoju wymaga cudzego cierpienia, tym więcej człowieczeństwa potrafimy stworzyć.
Im mniej naszej siły wymaga słabości drugiego, tym więcej człowieczeństwa potrafimy stworzyć.
Im mniej naszej wartości wymaga cudzej niższości, tym więcej człowieczeństwa potrafimy stworzyć.
A gdy nasz rozwój zaczyna zwiększać również możliwości innych ludzi, człowieczeństwo przestaje być ideą. Zaczyna być architekturą relacji, rodzin, społeczności, państw i cywilizacji.
Rozwijasz siebie, własną energię i własną przyszłość przez człowieczeństwo.